แจกันใจเหล่านั้น
ปักประดับดอกใบอะไรได้บ้าง
จิตอันแออัดแลอ้างว้าง
เหงากังวล
ต้นเมตตาแสนจะหายาก
กรุณาหาดอกลำบากเต็มทน
มุทิตาฟังว่าเคยมีทุกแห่งหน
ถูกมิจฉาทิฎฐิระบาดจน
แม้แต่อุเบกขาก็ไม่พ้นสูญพันธ์ไป
แจกันปรารถนาดอกใบ
รู้ตัวว่าว่างเปล่า
จิตอันมืดแออัดด้วยเขลา
ไม่รู้ว่าปรารถนาอะไร
=== ที่มา : เขาใหญ่ โดย ละไมมาด คำฉวี มติชนสุดสัปดาห์ ===
