แจกันใจเหล่านั้น

ปักประดับดอกใบอะไรได้บ้าง

จิตอันแออัดแลอ้างว้าง

เหงากังวล

ต้นเมตตาแสนจะหายาก

กรุณาหาดอกลำบากเต็มทน

มุทิตาฟังว่าเคยมีทุกแห่งหน

ถูกมิจฉาทิฎฐิระบาดจน

แม้แต่อุเบกขาก็ไม่พ้นสูญพันธ์ไป

แจกันปรารถนาดอกใบ

รู้ตัวว่าว่างเปล่า

จิตอันมืดแออัดด้วยเขลา

ไม่รู้ว่าปรารถนาอะไร

=== ที่มา :  เขาใหญ่  โดย ละไมมาด คำฉวี  มติชนสุดสัปดาห์ ===