อาทิตย์ก่อน  ดิฉันได้มีโอกาสทำอาหารไทยให้พวกเพื่อน ๆ ชาวต่างชาติได้ทานกัน  ดิฉันถามพวกเค้าว่าอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า  ส่วนใหญ่จะตอบว่า  อยากทาน  „ส้มตำ“  ดิฉันจำได้เพิ่มเติมเมนูส้มตำลงไปด้วย

อันที่จริงถ้าเกิดมีงานปาร์ตี้ที่มีคนมาก ๆ ดิฉันจะไม่ค่อยได้ลงมือทำอาหารเอง  เพราะนั่นหมายถึง  งานช้างเลยทีเดียว  ต้องเตรียมเมนูอาหาร  จดรายการสิ่งของที่จำเป็นต้องใช้  อะไรต่อมิอะไรหลาย ๆ อย่าง  ส่วนมากดิฉันจะออร์เดอร์จากร้านอาหารโปรดใกล้ ๆ บ้าน  แต่งานนี้เพื่อน ๆ ของดิฉัน  ได้สั่งมาว่า „ เธอจะต้องลงมือทำเองนะ  เพราะฉันเบื่อร้านหน้าปากซอยบ้านเธอแล้วล่ะ“  โอเค  ถ้าสั่งมาขนาดนั้น  ดิฉันก็ต้องยอมลงทุนลงแรงทำงานนี้ให้เพอร์เฟคซักหน่อย  ดิฉันจึงต้องออกตระเวนหาตลาดที่จะซื้อของสดต่าง ๆ ให้ครบตามที่ดิฉันต้องการ

มันเป็นอะไรที่ไม่ยากสักเท่าไหร่ที่จะหาซื้อของไทย ถ้าคุณอยู่ในประเทศที่มีคนไทยอยู่เยอะ  แต่ก่อนดิฉันเคยอยู่ที่เมือง บาเด็น (Baden)  ประเทศออสเตรีย  เมืองนี้อยู่ไม่ไกลจากกรุงเวียนนาเมืองหลวงสักเท่าไหร่แต่เมืองทั้งเมืองกลับไม่มีร้านอาหารไทยเลยซักร้าน  ทุกครั้งที่ดิฉันอยากทานอาหารไทย  ดิฉันต้องนั่งรถไฟไปเวียนนา  เมื่อก่อนก็เคยสั่งซื้อพวกพริก  ตระไคร้  ใบมะกรูด  จากร้านอาหาร  แต่พออยู่ไปซักพักดิฉันก็พอจะทราบแหล่งซื้ออาหารเอเชีย  และอาหารไทย  ดิฉันประหลาดใจมากที่มันมีให้ดิฉันเลือกซื้อได้แทบทุกอย่าง  ถึงแม้ว่าบางครั้งอาจจะไม่มีวางอยู่ในร้านก็ตามแต่ก็สามารถสั่งได้  แต่มันก็เป็นอะไรที่ลำบากพอสมควรที่จะต้องนั่งรถเป็นชั่วโมงเพื่อที่จะมาซื้อของเหล่านี้ 

ตอนนี้ดิฉันโชคดีที่ได้มีโอกาสย้ายมาอยู่ที่ฮ่องกงซึ่งไม่ไกลจากเมืองไทยสักเท่าไหร่  และที่นี่ก็มีคนไทยอยู่เยอะมาก  ถึงขนาดมีธนาคารกรุงเทพฯตั้งอยู่ด้วย  มีร้านอาหารไทยมากมาย ที่สำคัญ  มีย่านที่คนไทยอยู่แห่งนึง  ที่นั่นเรารู้จักกันในนาม  “เก๋าหล่งเส่ง“  หรือ เกาลูน ซิตี้  (Kowloon City)

เกาลูน  ซิตี้  ต้งอยู่ทางฝั่งเกาลูน  ย่านนี้จะมีคนไทยอยู่เป็นจำนวนมาก  มีร้านอาหารไทยเต็มไปหมด  มีถนนสายหนึ่งชื่อว่า  „เซ้าท์ วอลล์“ (South  Wall) เป็นถนนที่มีร้านขายของไทยเป็นสิบ ๆ ร้าน  ขายสินค้าทุกชนิดไม่ว่าจะเป็น  นิตยสาร  ยาสามัญประจำบ้านของไทย  อาหารทุกชนิด  แม้กระทั่งตั๊กแตนทอดและรถด่วนยังมีขายเลย

ดิฉันได้ค้นพบถนนสายนี้โดยบังเอิญ  ตอนแรกยังคิดว่าตัวเองอาจจะคิดถึงเมืองไทยมากจนเกินไปเลยมองอะไร ๆ เป็นภาษาไทยไปหมด  แต่จริง ๆ แล้วกลับไม่ใช่  แต่ก็โชคดีอยู่มากที่ดิฉันค้นพบถนนสายนี้  เพราะทุกครั้งที่คิดถึงเมืองไทยดิฉันจะมาที่นี้  มาพูดคุยกับพวกเพื่อน ๆ พี่ ๆ คนไทยที่นี่และจะได้อะไร ๆติดไม้ติดมือกลับบ้านทุกครั้ง

ก่อนงานปาร์ตี้ของดิฉันจะเริ่มขึ้น  ดิฉันได้โทรไปสั่งของที่ร้านค้าประจำของดิฉัน  ที่นั่นขายอาหารอีสานทุกอย่าง  ส่วนราคาถ้าจะเปรียบเทียบกับตลาดสดต่าง ๆ ในฮ่องกงแล้ว  ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่  ดิฉันได้ของครบทุกอย่างที่ต้องการ  และเตรียมอาหารต่าง ๆ ไว้อย่างเรียบร้อย  วันนั้นมีทั้งอาหารต่างชาตินานาชนิดและที่สำคัญมีเมนูพิเศษ คือ ส้มตำ  ที่เพื่อน ๆ ของดิฉันได้เรียกร้องอยากจะทานกัน  มันเป็นงานที่เหนื่อยพอสมควร  แต่ก็สนุกสนานและทุกคนชอบทานส้มตำฝีมือดิฉันมาก  พวกเค้าบขอกว่า  อร่อยกว่าร้านอาหารไทยบางที่เสียอีก  มันทำให้ดิฉันคิดว่า  ไม่เสียแรงที่อุตส่าห์เสียเวลาเตรียมอาหารทั้งวันเพื่องานนี้โดยเฉพาะ  หลังจากเสร็จงานดิฉันได้โทรไปขอบคุณพี่คนนึงที่ขายส้มตำอยู่ที่เกาลูน ซิตี้  เพราะว่าถ้าพี่คนนั้นไม่ได้ไห้สูตรตำส้มตำจานเด็ดของดิฉันแล้วล่ะก็  ดิฉันจะไม่มีทางทำมันได้อร่อยขนาดนี้เลย